She has the kind of smile that says "You don't know me, and you never will.".

Frida van Lagen, trzydziestodwuletnia holenderka urodzona w Amsterdamie we wigilię. Mentorka pirokinezy. Do Annapolis została wysłana w wieku sześciu lat, gdy po raz pierwszy poprzez tupnięcie nogą i karę, którą wyznaczyli jej rodzice zapaliła świeczkę. Została wysłana do babci, która już wtedy miała zaszczyt uczyć innych uzdolnionych, tego co tak naprawdę potrafią robić najlepiej.

Z zamiłowania malarka, w miasteczku właścicielka galerii sztuki, gdzie niechętnie wystawia swoje prace, woli zachwycać się cudzymi. 

Romantyczka, kobieta niebywale silna, a także tajemnicza. Nie lubi otwierać się na innych, ale bardzo lubi tequile oraz pączki. Papierosy pali zapewne tylko dlatego, że nie potrzebuje do tego zapalniczki. Brakuje jej jakichkolwiek zasobów cierpliwości, w nerwach zdarzy jej się coś podpalić. Uwielbia stare filmy i wysokie obcasy. Wielka zazdrośnica i histeryczka.

" Wydaję mi się, że nigdy w życiu nie widziałam osoby, aż tak zafascynowanej tym co robi. Gdyby postawić ją w pokoju z piątką innych osób, które także potrafią panować nad ogniem jestem w stu procentach pewna, że to oczy Fridy będą najbardziej przepłnione szczęściem. Bo ona miała cholerne szczęście, nie patrząc już na to, że rodziców pamięta tylko ze zdjęć, miała szczęście móc szkolić swoje umiejętności od samego dzieciństwa. Zaczęło się od świeczek, a aktualnie może przyprawić kogoś o gorączkę. To święta prawda, że praktyka czyni mistrza. I to wszystko naprawdę nie było łatwe, patrzenie na to jak niecierpliwość Fridy spala kolejne krzesła, stoły czy pomieszczenia było niewiarygodnie trudne, a ona sama miała ochotę to wszystko rzucić w cholerę. Może to i lepiej, może teraz, kiedy jest wystarczająco dojrzała, będzie potrafiła przekazać swoim uczniom jak wiele pracy potrzeba by dotrzeć do tego punktu w którym ona teraz się znajduje. Przecież nadal nie potrafi wszystkiego, nadal nie do końca panuje nad swoimi zdolnościami. Wydaję mi się, że rzucenie jej na głęboką wodę jest tym czego jej trzeba, wielką odpowiedzialnością. 

W życiu spotkałam wielu Ogników, każdy ogień kieruje się przecież czymś innym, Fridę spotkała jedna z najgorszych możliwości - emocje. Dopóki ona sama nie zazna spokoju ducha, jej ogień nigdy nie przestanie być dziki.

Chciałabym znaleźć dla niej oazę spokoju, najlepiej mężczyznę do którego będzie mogła przybiec, tak jak teraz biegnie do mnie, gdy życie znowu jej się zawala, chciałabym znaleźć dla niej oparcie, które będzie dla niej, kiedy mnie zabraknie, a to przecież już niedługo. To straszne, że nic w jej życiu nie jest pewne, że jedyną rzecz, która jej została jest zdolność, która każdemu innemu utrudnia tylko życie, a Fridę wprowadza w wielką sastysfakcje.

Trudno jest być Fridą, i nawet jak, nieważne jak bardzo kocham moją wnuczkę, gdybym miała wybierać nigdy nie chciałabym być właśnie nią. Ten charakter jest gorszy niż ogień, ogień co prawda nie jest przewidywalny, ale zawsze można go ugasić. "

[ Karta miała wyjść inna, poprawię ją jutro lub na dniach bo raczej mi się nie podoba. Serdecznie zapraszam do mojego emocjonalnego bałaganu ;) Fridka nie gryzie, słowo.]